RSS  

من خدای حک شده در باورم را می پرستم

مونسم را همدمم را یاورم را می پرستم

بی گمان کافر بخوانیدم ولی بر حق قسم

با دلی لبریز ایمان مادرم را می پرستم

غزلي بي نظير از خواجه شيراز لبريز از معنا. انتخاب شاه بيت براي اين غزل كار فوق العاده مشكليه. بيت هاي اول، دوم، پنجم، هفتم، هشتم و نهم هر كدوم يه شاه بيت هستن. ضمناً اين شعر با اجراي استثنايي استاد شجريان در آلبوم افتخار آفاق زيباييش صد چندان شده:

ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

وين راز سر به مُهر، به عالم سمر* شود

گويند سنگ لعل شود در مقام صبر

آري شود، وليك به خون جگر شود

از هر كرانه تير دعا كرده ­ام روان

باشد كز آن ميانه يكي كارگر شود

اي جان حديث ما بردلدار بازگو

ليكن چنان مگو كه صبا را خبرشود

از كيمياي عشق تو زر گشت روي من

آري به يمن لطف شما خاك، زر شود

خواهم شدن به ميكده گريان و دادخواه

كز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

در تنگناي حيرتم از نخوت رقيب

يا رب مباد آنكه گدا معتبر شود

بس نكته غير حسن ببايد كه تا كسي

مقبول طبع مردم صاحبنظر شود

اين سركشي كه كنگره كاخ وصل راست

سرها بر آستانه او خاك درشود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست

دم دركش ار نه باد صبا باخبر شود

 *****

* سمر: به معناي افسانه و حكايت. منظور برملا شدن راز است.

 گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست

دل بکن! آینه این قدر تماشایی نیست

حاصل خیره در آینه شدن ها آیا

دوبرابر شدن غصه تنهایی نیست؟!

بی سبب تا لب دریا مکشان قایق را

قایقت را بشکن! روح تو دریایی نیست

آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد

آه دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست

آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست

حال وقتی به لب پنجره می آیی نیست

خواستم با غم عشقش بنویسم شعری

گفت هر خواستنی عین توانایی نیست

"فاضل نظري"

ْآيينه باورم مرا خنجر زد

آن نيمه ديگرم مرا خنجر زد

تاريخ هزار ديده هابيل گريست

وقتي كه برادرم مرا خنجر زد

سلام. با یکی دو روز تاخیر میخوام به مناسبت سالروز درگذشت شاعر بزرگ همروزگارمون، قیصر امین پور شعری از ایشون رو بنویسم. یادش گرامی باد. به این افتخار میکنم که همشهری قیصر هستم و  یکی دیگه از چیزهایی که بهش افتخار میکنم که تو همون دبیرستانی درس خوندم که قیصر یه روزی اونجا درس خونده. روحش شاد. چند شب پیش از شبکه 2 یه برنامه پخش شد که در اون خود قیصر از زندگیش و جایی که اونجا رشد کرده بود و وضعیت درس و هنرش صحبت میکرد. یه غزل رو با صدای خودش دکلمه کرد. واقعا زیباست و البته من احساس میکنم پر از استغنا، ایمان در عین حال حزن و شکایتی زیرلب هست.

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از بغض های ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است آورده ایم

اگر داغ شرط است ما برده ایم

اگر دشنۀ دشمنان، گردنیم

اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهی بخواهید، اینک گواه

همین زخمهایی که نشمرده ایم

دلی سربلند و سری سر به زیر

از این دست عمری به سر برده ایم

******

راستی چند روزه که هوای شهر ما بارونیه. با اینکه پاییزه ولی هوا بهاری شده. واقعا فوق العاده ست. یه رباعی بارانی از قیصر بهتون تقدیم میکنم.

دیشب باران قرار با پنجره داشت

روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد

چک چک، چک چک … چکار با پنجره داشت

رفتی و همچنان به خیال من اندری

گویی که در برابر چشمم مصوری

فکرم به منتهای جمالت نمی رسد

کز هرچه در خیال من آید نکوتری

باورش سخت بود ولی باید بپذیرم که او..،  آن وجود روحانی که وجودش بوی بهشت می داد و سراسر نور بود به سوی معشوق شتافته است. هرچند که او هم اینک بی حجاب در آغوش معشوق طعم شیرین وصال را می چشد اما ما شیفتگانش را با فرقتش تلخکام کرد. او که کلامش بوی خدا می داد. آن پیر روشن ضمیر که ذکرش به خیر باد. آن شمع حقیقت که ما مدعیان پروانه وار از دور به دورش می گردیدیم به خورشید کمال پیوست. یادش به خیر. یاد این بیت سعدی افتادم که میفرماید:

حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بود

یا از دهان آنکه شنید از دهان دوست

چه حالی داشتیم وقتی او از دوست می گفت. معلوم بود که حرفهاش رو از دهان دوست شنیده بود. امروز با چند روز تاخیر متوجه شدم که پیر مرادم به دیدار معشوق ازلی، حضرت احدیت شتافته است. حاج آقای فیاض. او که سراسر نور بود. امیدوارم مرا ببخشد. نفرین به دل مشغولی ها و فکرهای فانی و بیخودی زندگی که این چند وقته اینقدر ذهن و دلمو مشغول کرده بودند که بعد از یک ماه تازه امروز فهمیدم که آن گوهر ناب و بی بدیل را از دست داده ام. واقعا الان فکرم کار نمیکنه که درست بتونم  بزرگی، پاکی و صفای دل و باطن این پیر و مرادم را بیان کنم... چی بگم.  مصداق یک اهل دل، یک انسان کامل، یک مرد خدایی. افسوس که آن گنج روان رهگذری بود. همه از می مست میشوند و ما از شراب روی ساقی مست میشدیم. او ساقی شراب نور بود. افسوس که :

شربتی از لعلش نچشیدیم و برفت

روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود

بار بر بست و به گردش نرسیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم

کای دریغا به وداعش نرسیدیدم و برفت....

این مصرع آخر آتیشم میزنه. ای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت. نمی دونم چی بگم! . فعلا به قول سعدی: بگذار تا بگرییم...  

شـــــب، ساعت ابري مرا داد به تو

 افتاد نگاه خسته ي باد به تو

باران زد و خيس شد تن خاطره ها

باران زد و باز يادم افتاد به تو

"ايرج زبردست"

آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

گر تاج می فرستی و گر تیغ میزنی

شهری به تیغ غمزۀ خونخوار و لعل لب

مجروح میکنی و نمک می پراکنی

ما خوشه چین خرمن اصحاب دولتیم

باری نگه کن ای که خداوند خرمنی

گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من

مهر از دلم چگونه توانی که برکنی؟

حکم آن توست اگر بکشی بی گنه ولیک

عهد وفای دوست نشاید که بشکنی

این عشق را زوال نباشد به حکم آنک

ما پاک دیده ایم و تو پاکیزه دامنی

با مدعی بگوی که ما خود شکسته ایم

محتاج نیست پنجه که با ما درافکنی

از من گمان مبر که بیاید خلاف دوست

ور متفق شود جهانی به دشمنی